Mittwoch, 19. April 2017

Mark Juncaj: Kurimi i vartësisë së alkoolit

Nga: Ermira Babamusta

Mark Juncaj është sportist amerikan me origjinë shqiptare që njihet me emrin Mark Superfit. I lindur dhe rritur në Detroit, Miçigan nga dy prindër shqiptar, Kola dhe Tolja Juncaj, nga Hoti, afër Tuzit të Malit të Zi. Ai ka mbaruar diplomën universitare në Manaxhim të Biznesit, dhe tani po ndjek studimet për Teologjji, Bachelor, në Miçigan.

Pas suksesit në katër sporte në bejsboll, futbollin amerikan, basketboll dhe hokei, Mark Superfit tani është ekspert i fitnesit (Instagram: @Marksuperfit) si dhe mbështet kauzën për kurim ndaj alkoolizmit dhe vartësisë. Është kreytari i Komitetit Shqiptar të Alkolizmit/Adiktimit në Detroit, Miçigan, dhe planifikon të themelojë fondacionin e tij po me të njëjtin emër në shërbim të familjeve dhe të rinjve shqiptarë që kërkojnë kurim nga alkoolizmi. Po ashtu ai shërben dhe si “spokesperson” folës motivues për kompani të ndryshme, midis të tjerave edhe “Raising the Bar Detroit”, fondacion bamirës për të rinjtë.
  
Gjatë karrierës së tij të suksesshme në sport ka fituar disa kampionate kombëtare. Në bejsboll ka fituar 2 kampionate, dhe ka thyer çdo rekord të bazës. Ka fituar 5 kampionate të qytetit të Detroitit, dhe dy herë vendin e dytë në ligën verore të kampionatit kombëtar për shtetin e Miçiganit. Në hokei ka fituar 5 kampionate liga të qytetit, dhe ka marrë 5 tituj. Në basketboll ka fituar disa turne kampionate dhe ka drejtuar skuadrën në pikët fituese.

Mark Juncaj (Mark Superfit) shpreson të udhëtojnë nëpër qytete të ndryshme shqiptare të flasi për kurë ndaj abuzimit me alkolin dhe shëndetin. Ai është i pari që mbajti takimin në gjuhën shqipe për shërim dhe kurim me shqiptarët e Miçiganit, aprovuar nga selia qëndrore e Nju Jorkut. Momentalisht ai ka marrë përsipër projektin e përkthimit nga anglishtja në shqip librin “12 hapat”, që nuk është bërë asnjëherë më parë në shqip dhe shpreson ta shpërndajë këtë libër te takimet dhe seminaret që do zhvillojë.

Sportisti amerikan me origjinë shqiptare Mark Jucaj që njihet si Mark Superfit

Intervista me sportistin, dhe ekspertin e fitnesit Mark Superfit

Duke qenë sportist për shumë vite çfarë keni mësuar nga sporti dhe sukseset e arritura?

Mark Juncaj: Si sportist e kam patur për nder dhe privilegj të jem pjesë e ekipit. Duke patur mentorë afër meje, jo vetëm që mësova se lidershipi i jep forcën njeriut për të gjetur motivimin e duhur në vetvete, por dhe jep inspirim që i gjithë grupi të jetë së bashku dhe të arrijë sukses si një ekip i bashkuar. Duke qenë pjesë e disa ekipeve sportiste në Detroit, Miçigan kjo më dha nderin dhe respektin të përfaqësoj qytetin tim dhe shtetin e Miçiganit në shumë kampionate kombëtare dhe të sjell fitore për ekipin tim. 

Çfarë vlerëson në rolin tuaj si mentor me punën me të rinjtë?

Mark Juncaj: Të punoj me të tjerët kjo është pjesa më e rëndësishme e jetës dhe punës time sot. Nëse i zgjasim duart për ndihmë dikujt pa pritur asgjë në kthim, kjo krijon një kulturë të mrekullueshme që influencon çdo person rreth nesh. Ndjehem shumë i lumtur kur shoh që njerëzit përreth meje po arrijnë ndryshime pozitive afatgjate në jetën e tyre, dhe po jetojnë një jetë me qëllim dhe plot kuptim.

Si lindi bashkëpunimi me fondacionin “Raising the Bar Detroit”?

Mark Juncaj: Jam spokesperson dhe model që përfaqësoj imazhin e fondacionit bamirës në Detroit “Raising the Bar Detroit,” që është një kompani e mrekullueshme në shërbim dhe përkrahje të fëmijëve dhe të rinjve në Miçigan. Fondacioni ka për qëllim përmirësimin e kualitetit të jetës dhe ngrejnë fonde si dhe organizojnë aktivitete të tjera për të sjellë mundësi të ndryshme për zhvillimin dhe ecurinë e të rinjëve sot. Themeluesi Marco Polo Italiano ka patur një impakt të madh në jetën e të rinjëve në Detroit. Vështirësitë që kemi kaluar vetë në jetë na bashkon në idealin tonë të përbashkët për të ndihmuar rininë të eci përpara dhe të arrijë sukses.

Në fitnes njiheni me emrin “Mark Superfit”. Cilat janë këshillat tuaja për shëndetin si ekspert dhe këshilltar i fitnesit?

Mark Juncaj: Ruajtja e shëndetit krijon balanc në jetën tonë. E kam trajnuar veten të punoj në dobësitë e mia, dhe jo në pjesët që jam i prirë të avancoj. Po këtë këshillë ia jap edhe të tjerëve sepse është diçka që aplikohet edhe në pjesët e tjera të jetës. Shumica prej nesh bëjmë atë që dimë më mirë apo më të lehtën, sepse kemi frikë të dalim jashtë zonës tonë të rehatisë. Duke u përqendruar në anët tona më të dobëta, kam mësuar se këtë mentalitet ne vetëvetiu e kalojmë edhe në pjesë të tjera të jetës tonë, duke krijuaj balanc.

Një jetë e shëndetshme të çon në një jetë të mrekullueshme të balancuar. Kam vënë re që ato njerëz që avancojnë në dietë të shëndetshme dhe fiskulturë, ato kanë edhe një qëndrim pozitiv që shihen dukshëm në të gjitha pjesët e jetës së tyre.

Gjithmonë i këshilloj klientët e mi të krijojnë vese të mira, të mos hajnë ushqime jo të shëndetshme, të cilat të çojnë në sabotim të vetes. Duke e vënë veten në pozicionin më të mirë për sukses, është mënyra më e mirë për të qëndruar më gjatë në rrugën e duhur të shëndetit, dietës dhe fiskulturës.

Mark, jeni lindur dhe rritur në Amerikë, nga dy prindër shqiptarë. Çfarë nënkupton kultura shqiptare për ju?

Mark Juncaj: Të jesh shqiptar do të thotë të jesh të jesh kampion. Si komb kemi një forcë nga brenda që ia tejkalon të tjerëve. Unë kam lindur shqiptar dhe i dua shumë shqiptarët. Me të vërtetë nuk ka më mirë se të jesh shqiptar. E dua kulturën time shqiptare dhe shqiptarët. Ka aq shumë kuptim po edhe përgjegjësi të qenurit shqiptar. Ne jetojmë, ne duam, ne ecim para! Jemi rritur si komb dhe kemi treguar çdo të thotë të punosh shumë dhe të jetosh një jetë me qëllim. Vlerësoj më tepër nga kultura shqiptare mundësinë dhe vlerat për të dashur miqtë, familjen me gjithë zemër, dashuri dhe mikpriktje. Nuk mund ta përshkruaj me fjalë dashurinë dhe respektin që kam për shqiptarët dhe kombin shqiptar. Dua të jap kontributin tim ndaj komunitetit shqiptar.

Cila është marrëdhënia juaj me komunitetin shqiptar?

Mark Juncaj: Jam i përfshirë dhe angazhuar me komunitein shqiptar në Miçigan dhe në Nju Jork. Së shpejti shpresoj të udhëtoj nëpër qytete shqiptare me projektin që po merrem tani. Besoj se Zoti më ka dhënë qëllim jetës time, duke përdorur historinë time të ndihmoj shqiptarët. Unë kam për qëllim të ndihmoj të rinjtë dhe familjet që varen nga alkooli dhe adiktimi. Jam duke përkthyer librin “12 hapat” nga anglishtja në shqip që ndihmon si të largohesh nga alkoolizmi. Dhe dua ta shpërndaj librin kudo për shqiptarët për të ndihmuar të varturit nga alkooli. Vartësia nga alkooli është një problem social dhë sëmundje e dëmshme për shëndetin fizik dhe mendor.

Na trego pak më tepër për angazhimin tuaj me komunitetin shqiptar në luftën kundra alkoolizmit dhe vartësisë ndaj saj?

Mark Juncaj: Të jesh shqiptar vjen me shumë krenari! Shpeshherë kjo na çon të bëjmë gjëra të mëdha. Por nga ana tjetër kemi krijuar një kulturë duke patur frikë në disa tema. Si shqiptarë, besoj që jemi njerëz të mrekullueshëm, me aftësi për të arritur gjëra të mrekullueshme. Por në disa tema tabu, për arsye të turpit, fajit dhe frikës, na mungon mbështetja e duhur për të përballuar disa pjesë të jetës. Kjo është një nga frikët më të mëdha të komuniteti shqiptar kur bëhet fjalë për adiktimin dhe vartësi në alkool. Reputacioni do të thotë gjithçka për ne shqiptarët.

Nganjëherë problemet tona sociale bëhen aq të madhe dhe paralizuese kur kemi frikë se një shqiptar tjetër do i marri vesh problemet tona, saqë disa e kanë më të lehtë të tregojnë se kanë një sëmundje vdekjeprurëse ose vuajnë nga kanceri sesa të tregojnë apo pranojnë që janë vartës të alkoolit. Kjo frikë duhet të ndalojë tani! Ky është qëllimi i punës time, t’i jap fund kësaj frike dhe të ofroj rrugë për shërim dhe kurë. Dua t’i tregoj shqiptarëve që nuk është turp të dështosh dhe se egziston mundësia për të qenë dikushi sërish në jetë, pavarësisht problemeve që njeriu ka kaluar. Njeriu mund ta mbajë kokën lart edhe pas rrëzimit apo dështimit në jetë.

Duke u përpjekur, duke punuar shumë, ne mund të arrijmë shumë gjëra. Nëse ndryshojmë atë çfarë bëjmë apo si veprojmë, ne mund të ndryshojmë atë që mendojmë. Nëse bëjmë gjëra pozitive, atëherë ne do mendojmë pozitivisht, dhe do kemi mundësinë të prekim njerëzit përreth nesh në mënyra të pabusueshme.

Cilat janë planet e tuaja për 2017?

Mark Juncaj: Momentalisht jam kryetar i “Albanian Committee for Alcoholism/Addiction” (Komiteti Shqiptar i Alkolizmit/Adiktimit). Zhvillova takimin e parë mbajtur ndonjëherë në gjuhën shqipe për shërim nga alkoolizmi/adiktimi në Miçigan, që është nëshkruar dhe përkrahur nga kryeqendra e klubit “Alkolikët Anonim” në New York. Planifikoj të themeloj fondacionin tim “Komiteti Shqiptar i Alkolizmit” për të ndihmuar ato që po vuajnë nga adiktime dhe vartësi të ndryshme. Shpresojmë të kemi mbështetje kudo, në mbarë botën, për të ndihmuar në veçanti shqiptarët që vuajnë nga alkoolizmi dhe vartësia dhe për të sjellë kurën e duhur.

Qëllimi i fondacionit është të krijojë një sistem përkrahje dhe mbështetje për shqiptarët, duke i ofruar ndihmën e duhur, dhe të krijojmë një program që të çon në kurim dhe sukses. Do na duhet ndihma e të gjithëve në mënyrë që sistemi që do krijojmë të funksionojë për një kohë shumë të gjatë. Do na duhet kohë, por me kujdes dhe dashuri nga njerëzit mund të arrijmë çdo gjë. Dhe me Zotin asgjë nuk është e pamundur.

Për projektet më të fundit mund të më ndiqni në rrjetet sociale: në Instagram @Marksuperfit https://www.instagram.com/marksuperfit ose në https://www.facebook.com/MarkSuperfit.

Sonntag, 12. Februar 2017

Gjithë jetën në sherbim te qeshtjes kombëtare

Ali Sylejmani
          (Shpeshherë më ka shkuar mendja qe disa njerëz janë te veqant në jetën e tyre.
         Më behet që në ketë botë kanë ardhur me mision te caktuar dhe me ngulm mundohen ta permbushin atë mision pa i  përfillur pengesat dhe sakrificat.
         I till është edhe përsonazhi që po ua prezentojmë në revistën "Mergata"-Ali Sylejmani ,qe jetën e ti e ka venë në sherbim te kauzës kombetaare.)

Shkruan: Agim DRENICA 

Ali Sylejmani, u lind me 15.04.1959 në Gërmovë të Komunës së Vitisë. Shkollën fillore e mbaroi në Goshicë të Vitisë, ndërsa gjimnazin “Boro e Ramizi” në Viti,ishte nxënës shembullor. Studimet i ka filluar në vitin 1980, në kohën më të vështirë kur në Kosovë shtypja dhe represioni, nga ana e pushtuesit serbomadh, kishte arritur kulminacionin kundër kombit tonë duarthatë. Këto Studime i mbaron në vitin 1984, në Fakultetin Filologjik - dega e Gjuhës dhe Letërsisë, me notë mesatare (9,5), gjë e cila  bëri që t´i takoj gjeneratës së bursistëve Universitarë, siç ishin: Bardh Hamzaj, Sali Bashota, Muharrem Nitaj, Hetë Lulaj, Hava Shala Agim Spahiu, etj. Aliu ishte njëri ndër personat e parë të cilët në Mensën e studentëve filluan demonstratën e Marsit ´81. Pas mbarimit të studimeve në vitin 1984,fillon punën si arsimtar në Gjimnazin e Vitisë. Ndërsa pas një vit pushteti e detyroj të punoi vetëm me gjysmë norme, kështu që u detyrua të gjeja edhe një vend tjetër të punës, në shkollën fillore: “Aca Maroviç” në Fushë Kosovë, ku punoj gjer në kalimin e tij në Fakultet. Në ndërkohë nacionalizmi i tërbuar serb sa vinte dhe po shtohej, kurse, i njëjti, epiqendrën e kishe në Fushë Kosovë. Vlen të përmendet se edhe këtu ishte anëtar i një bërthame shumë te fortë, e cila me sukses u bënte ballë shtypjeve të serbëve, në të ishin: Ali Sylejmani, Zahir Kamberi, Isa Thaqi, Ahmet Lugolli, Njazi Jashari Anton Demaj, Drita Demaj, Haki Bajrami, i ndjeri Ismet Gashi, Njazi Jashri, e të tjerë, që ishin bërë arrë e fortë për pushtuesin serbo-sllav. Kjo vazhdoi deri në vitin 1989 kur Aliu filloj të punoja në Fakultet. Si gjatë studimeve , ashtu edhe këtu Aliu ishte i dalluar në sjelle dhe aftësi për të  bashkuar njerëzit rreth qëllimit  hyjnor, rreth kauzës tonë kombëtare, dhe ishte shumë i afërt me shumë profesor dhe kolegë të tij te punës, si p.sh. me: Dr. Zeqir Sadiku, Dr. Sadik Rashiti, Dr. Murat Bejta, Dr. Ibrahim Rugova, Dr. Bajram Elshani, dhe Dr. Ali Dida. Gjithashtu vlen të përmendi se atëbotë kishte kontakte shumë të mira edhe me të madhin Mr. Halil Alidemën dhe Dr. Fehmi Aganin. Në atë kohë, u regjistrua në studimet e shkallës së tretë në gjuhën dhe letërsinë shqipe dhe me sukses i mbaroj ligjëratat në afatin e parashikuar , dhe i dha  tre nga pesë provimet e parapara,u detyru t'i nderpres studimet. Në ndërkohë, u kishte rënë në sy organeve të pushtuesit dhe me ardhjen e masave te dhunshme erdhi dekan  Dr. Borisav Vukoviç.Dekan i dhunshëm, me të cilin Aliu ishte konfrontuar disa herë, andaj, për këtë arsye, në formë hakmarrjeje Aliun e  latgojnë nga puna.

Por, për Alun ky ishte një motivim edhe më i madh që të vazhdoj të veproj edhe më tutje pas mbylljes së Universitetit nga serbo-shovinistët. Kështu që vazhdoj të punoj, si të gjithë të tjerët, në sistemin paralel shkollor nëpër shtëpi private, deri sa u arrestua gjatë ligjërimit me studentët dhe u mbajta disa ditë në burgim. Me këtë rast, pushtuesit, e përpunuan mirë dhe më vonë e liruan deri në gjykim, por me kusht që të lajmërohet çdo ditë tek organet e sigurimit. Meqë nuk mund ta duronte këtë gjendje të krijuar,u detyrua ta lëshoj atdheun dhe të gjej një vend më të sigurt për jetë. Fati i jetës e përplasi në Republikën Demokratike të Gjermanisë (Gjermaninë lindore). Në skenën e atëhershme politike, Aliu ishte themelues i nëndegës së LDK-së në Fshatin Gërmovë, nëndegë kjo, e cila në atë kohë, kishte marr lëvdata nga Dr. Ibrahim Rugova personalisht, sepse po nga ky fshat ishte edhe Vukashin Jokanoviçi, Ministër i Punëve të Jashtme, në Qeverinë e Millosheviqit. Dhe kështu, duke qenë se familja e tij kurrë nuk pati raporte të mira me serbët, për këtë arsye, Aliu si kuadër i shkolluar, ishte bërë ferrë në sytë e tyre. Në Gjermani erdhi në vitin 1993 dhe brenda dy tre muajsh filloi aktivitetin e tij rreth bashkimit të shqiptarëve në Landin e Sachsen Anhalt-it., fillimisht me tubime shoqërore me karakter këshillues për të mos u sjellë keq, po të sillemi ashtu, që ne me sjelljen tonë ta fitojmë simpatinë e të tjerëve. Pastaj  formoj Komunitetin shqiptar në Magdeburg, me moton: “Ne jemi pak, dhe nëse ndahemi në baza partiake do jemi edhe më pak”. Aktiviteti i tij ishte i lidhur drejtpërsëdrejti me Qeverinë në ekzil, përkatësisht me Dr. Mujë Rugovën, në atë kohë, Ministër për Migracion. Dy muaj pas ardhjes se tij në Gjermani,iu dha mundësia që të marr pjesë në Tryezën e Rrumbullaket në krye me Dr. Tomazo, tryezë kjo, e cila për temë kishte jetën e azilkërkuesve në Kampin e Magdeburgut (me afro 800 persona).Aliu me këtë rast, diskutimet i bente në gjuhën ruse, sepse gjuhën gjermane nuk e kisha përvetësuar akoma, mirëpo kjo gjendje shumë shpejt ndryshoi dhe përvetësimi i gjuhës gjermane sa vinte dhe po shtohej. Kështu që, pas afro pesë muajsh, në pjesën e qytetit të Mgdeburgut, ku ndodhej Kampi i refugjateve, Aliu gjeti disa bashkëmendimtar për të themeluar një Shoqatë e cila do të përkujdesej për refugjatet në këtë qytet. Kështu që u themelua shoqata: „Nachbarschaftliches Curacau e. V.“, që në gjuhën shqipe do të thotë: “Fqinjësia në Curacau” Në këtë shoqatë Aliu u zgjodh anëtarë i kryesisë. Kjo Shoqatë humanitare merrej me përkujdesjen e azilkërkuesve, pa dallim kombi, feje apo race. Por, Aliut, duke qenë se Kosova ishte në gjendje lufte, kryesisht i rrihte zemra për çështjen tonë kombëtare.

Në këtë kontekst, vlen të theksohet se pas dy vitesh pune kjo shoqatë, gjegjësisht kryetari i saj, prifti: Jens - Martin Lagner, dekorohet me “Bundesverdienstkreuz” (Kryqi Fereral për Merita) për punë humanitare. Në ndërkohë, në fund të vitit 94,Aliut i pranohet e drejta e azilit dhe merr lejen e qëndrimit në Gjermani. Menjëherë pas kësaj dërgohet në një kurs të detyruar për mësimin e gjuhës gjermane, në një afat prej 6 muajsh. Kurs, të cilin e mbaroj me nota të shkëlqyeshme. Mirëpo në kohën kur në Shoqatën e lartpërmendur po bente punë vullnetare,iu dha mundësia që të njihet me shumë njerëz dhe intelektual, nga skena politike dhe shoqërore gjermane, si p.sh.: Gjykatës, Avokat, Profesor, dhe disa Politikan të atij Landi, ku arriti të krijoj një reputacion shumë të mirë, si për vetën e tij , gjithashtu edhe për Kosovën. Kështu që, pas pak kohe, arrijti që agjendën e Kosovës ta fus në çdo pore të jetës së atij Landi. Duke qenë se kursi i tij, për mësimin e gjuhës gjermane, përfundoi me datën 01.09.1995,ai një vit më pas, përkatësisht me 10.10.1996, e jep betimin si përkthyes zyrtar gjyqësor- për gjuhet: shqip, serbisht, kroatisht, rusisht dhe gjermanisht. Dy muaj më pas punësohet në Kuvendin Komunal si Punëtor Social dhe dërgohem të punoj në Shoqatën Humanitare „Nachbarschaftliches Curacao e. V.“. Në këtë vend,punon 2 vite. Në ndërkohë ishte bërë shumë punë për ndërlidhjen e Shoqatave Humanitare në një rrjet të përbashkët, e Aliu ishte anëtar i dy i shoqatave tjera si: “Kontakt International” dhe “Ein Welthaus”. Por duke qenë se puna e ti ishte e lidhur me refugjat,ai kisha arritur të bëhem anëtar kryesie në Këshillin e refugjatëve të Sachsen Anhalt-it dhe ta përfaqësoj atë në nivel Federativ, si në: “Pro Asyl” si dhe në Këshillin Federativ të refugjateve, që ishte një pozitë shumë me rëndësi. Falë kësaj, Aliu arrita ta koordinoi shumë mirë edhe aktivitetin kombëtar, dhe pas organizimit të një tubimi informativ në Magdeburg, në të cilin ishte ftuar Dr. Mujë Rugova,ai falë autoritetit që kisha krijuar, arrita ta organizoj edhe një takim zyrtar në mes të Ministrit të Punëve të Brendshme të Sachsen Anhalt-it dhe Dr. Mujë Rugovës. Kjo pati rëndësi të veçantë, sepse ishte hera e parë, që një zyrtar i Kosovës, të përcillet me Eskortë Policie dhe ku u mbajt edhe Protokolli shtetëror. Në këtë takim ishte i ftuar aktivisti dhe përkthyesi: Kadri Mulaj, Salih Sefa e shumë të tjerë nga Berlini. Është shumë me rëndësi të përmendet takimi i radhës në Qeverinë e Landit për raportim të gjendjes në Kosovë, ku pas kësaj Qeveria e Landit merr vendim dhe kërkon zyrtarisht, nga Qeveria Federale, që ta njoh pavarësinë e Kosovës. Por kulminacioni i sensibilizimit te ¬çështjes sonë ishte demonstrata paqësore e organizuar nga Ali Sylejmani, që padyshim ishte njëra ndër më të suksesshmet. Ashtu që, përpos Mediave vendore, u përcoll edhe nga TV BBC, kështu që opinioni botëror filloi t´i simpatizoj shumë këto veprime. Përpos aktiviteteve tjera të shumta, Aliu,në dhjetor të vitit 1996 kandidohem për deputet të Këshillit Komunal, për të huaj, dhe zgjidhet me një numër shumë të madh të votave (sa për tre deputet- sipas shtypit të përditshëm) për një mandat 4- vjeçar. Duke e parë nevojën për ndihmë që kishte Kosova,ai jo vetëm në fjalë, por i angazhon edhe vëllezërit e tij dhe disa miq gjerman dhe krijoj Shoqatën humanitare Shqiptaro- Gjermane, e cila shoqatë, vetëm për një muaj, grumbulloi dhe dërgoi për në vendlindje një shumë prej 1.300.000,-- Marka gjermane, prej tyre 950,000 medikamente, (artikulli Bota Sot) si dhe e bëri organizimin e transporteve humanitare për Shqipëri e Kosovë, ku personalisht ishte përgjegjës madje edhe vozitës i kamionit. Kur gjendja në Kosovë po bëhej edhe më e padurueshme karvani i refugjatëve, nga atje s'kishte të ndalur, kështu që shtetet e Evropës, deshën apo jo, ballafaqoheshin me trysnin e këtij fenomeni dhe ndërmerrnin hapa konkret, e në këtë vazhdë, Emisari për të huaj i Landit të Sachsen Anhalt-it,e emërtoj si këshilltar personal për çështjen e shqiptarëve të Kosovës, në nivel të Qeverisë së Landit. Pozitë të cilën e pat mbajtur edhe pas përfundimit të luftës në Kosovë. Në ndërkohë Shoqata kishte organizuar një transport për në Shqipëri me ç´rast, kanali i televizionit ARD, ia jep një kamerë me vete dhe e autorizon që të raportoj nga vendi i ngjarjes, me këtë rast Aliu e beri incizimin me sukses, por jo edhe raporia jep një kamerë me vete dhe e autorizon që të raportoj nga vendi i ngjarjes, me këtë rast Aliu e beri incizimin me sukses, por jo edhe raportimin, sepse duhej të kthehej për në Gjemani. Në atë kohë, Serbia i kishte dëbuar më shumë se 80% të shqiptarëve nga Kosova, e Landi i Sachsen Anhalt-it, i kishte marrë nga Kampi i Stankovecit disa aeroplan me refugjat, të cilët prisnin sistemimin e tyre. Këtë sistemim, natyrisht, u desh ta bënte shoqata “Shqiptaro-Gjermane”.
Andaj,Aiu isha ai i cili bëri këtë gjë. Pra ky ishte një projekt “Mamut” i cili përfshinte: (kthimin prej aeroportit si dhe vendosjen e refugjatëve nëpër dhomat e tyre). Në mesin e refugjatëve kishte, gra, pleq si dhe fëmijë të sëmur e të plagosur. E tërë kjo do ti kushtonte Landit të përmendur më lartë të paktën, rreth 50.000,-- deri 60,000,-- mijë Marka gjermane. Me këtë rast ai,Autoriteteve të Landit u pata shprehur si gojarisht poashtu edhe me shkrim falënderimet e tija dhe u pata thënë gjithashtu: ¨"se un si shqiptar dhe ne, si komb në përgjithësi, u jemi mirënjohës që po ua zgjatni dorën bashkatdhetarëve tanë, në këto momente kritike". Kurse përkthimin për intervistat e refugjatëve ua ofruam ne falas. Përveç tjerash, pas vendosjes së tyre nëpër dhoma, që nga dita e dytë, e organizuam për ta edhe mësimin plotësues në gjuhën shqipe për fëmijët që kishin ardhur. Meqenëse pas bombardimeve nga NATO u krijuan kushtet që transportet Humanitare të shkojnë drejt në Kosovë,ai personalisht, arrita që ta bëjë organizmin dhe ta dërgoj transportin e parë në Komunën e Vitisë.

Fillimisht,për shkak të nevojës së madhe, ishte i angazhuar me përkthime për refugjat, gjerë në nëntor të vitit 1999, kurse pastaj punësohem në “Shoqatën Gjermano Shqiptare”, si udhëheqës i Projektit për kthim vullnetar të shqiptarëve të Kosovës për në atdhe, në periudhën kohore, prej 20.11.1999 gjer me 19.11.2002. Të tëra këto aktivitete të tijat, të cekura më lartë, lënë të kuptohet cilat janë aftësitë e tija organizativo-udhëheqëse. Lidhur me emrin e tij personal dhe aktivitetet e lartpërmendura kanë shkruar e raportuar Gazeta të ndryshme Gjermane si dhe kanë raportuar disa kanale Televizive, të cilat e patën intervistuar atë botë, si p.sh: një numër i madh i TV- kanaleve gjermane si dhe televizioni francez TV5.

Montag, 21. November 2016

Nga Shoqata „Ilirët“ në Linz të Austrisë

DO TË KREMTOHET DITA E FLAMURIT
DHE PËRVJETORI I KRIJIMIT TË SHTETIT SHQIPTAR

Shoqata kulturore e sportive „Ilirët“ e formuar para disa muajsh ne Linz të Austrisë, e cila ka mbledhur rrethetes një numer të konsidderueshem veprimtarësh të vyer, ka bërë përgatitje serioze për kremtimin deinjitoz të ditës së flamurit dhe përvjetorit të krijimit të shtetit shqiptar.

Kryetari i shoqatës z. Nazmi Raci na njofton se është berë punë e madhe në përgatitjen e grupeve artistike që veprojnë në kuader të kësaj shoqate, në mënyre që programi të jetë sa më i pasur për nga përmbajtja dhe të kënaq  kërshërinë e pjesëmarrësve të manifestimit.

Kësisoj, atë ditë, secili grup do ta dëshmoj punën dhe angazhimin e vet duke u paraqitur para publikut më atë çfarë ka përgatitur. Prandaj, pjesëmarrërit do të kenë se çka të shohin e dëgjojnë, sepse balerinet e shoqatës do të paraqiten me vallëzimet e tyre të përgatitura më shume shije, kurse solistet me këngët e tyre të përzgjedhura. Po ashtu, do të paraqitet edhe grupi i recitatoreve me vargje poetike kushtuar ditës së flamurit dhe të pavarsisë.

Gjithashtu, me reportuarin e tyre të përzgjedhur do të paraqiten edhe këngëtaret e deshmuar Lirie e Malush e Krasniqi dhe Bekim Çaka.

Manifestimi mbahet diten e dielë më 27.11.2016 në ora 15:00 dhe hyerja është gratis.
Adresa e sallës ku mbahet manifestimi është kjo: Altdorferstrasse 2, 4050 Traun (Oberösterreich), prapa MAXI market.



Mittwoch, 15. Juni 2016

Reflektimi i mallit në valët poetike

Poeti Nazmi Rudari
Shkruan Hasan Qyqalla

Nazmi Rudari „Ah kjo jetë", Shtëpia Botuese „Faik Konica“, Prishtinë, 2015.

Poeti Nazmi Rudari, tani më është emër i njohur në krijimtarinë letrare. Kësaj rradhe, na vie më ndryshe kujtoj, seç e njohim, përgjatë tematikës së thurjes poetike. Kjo, nga se, poeti nxjerrë tërë dufin e mallit që ndjen për vendlindjen, njerëzit e dashur nëpër kohë, që i përshkruan me shumë nostalgji. Natyrisht, në disa raste e gjykon edhe fatin ose më mirë thënë pafatësinë e cila vie si shkak i angazhimit të tij krijues e atdhetar. Pra nuk ishte njeri prej atyre që për qellime apo orekse të ndryhsme le atdheun, por pse ndiqet, persekutohet, maltretohet pikërisht për librin e poezive „Helm e gjak“ dhe veprimtarinë shembull në aktivitetin e tij arësimor dhe kulturor, si luftëtar dhe mbrojtës i lirisë, pavarsisë së kombit dhe atdheut, i lirisë së të menduarit, të shkruarit, dhe të vepruarit.që për rrugën që kishte zgjedhur, i bie në qafë dhuna, dhe e dëtyron të marr rrugën e mërgimit. Pak kush ka pasur fatin e vet aq të lidhur më krijimtarin e tij se sa Nazmi Rudari. Pra ajo u bë shkak i ndjekjës, por edhe miku më besnik dhe i pandashëm. Dhuna e drejtpërdrejt telashet e forta njerëzore dhe jetësore për pak e prunë në pikëpyetje krijimtarinë e poetit. Fatbardhësisht ai nuk hoqi dorë dhe krijoj shumë më pak se sa kishte munësi pikërisht se kishte në rend të parë egzistencën dhe atdheun. I pritur mirë në mërgim, poeti u angazhua në aktivitetin e drejtpërdrejt politik dhe asnjë ditë nuk pushoi, por parreshtur i mobilizoj dhe ndihmoj atdhetarët e tij të cilët mundoheshin ta shpëtonin atdheun. Nuk mungoi në aktivitete më të ndryshne politike e kulturore për ta mbajtur të gjall dhe për ta rritur nder bashkatdhetar flakën e dashurisë për liri e atdhe. Ky aktivitet i ndihmoi që t´i kthehet profesionit të tij.Dhe me gjeturinë e tij përsonale dhe më atësitë profesionale arriti të lidh kontratë drejtpërdrejt më ministrin e arsimit të Rainland Falsit dhe prej vitit 1998 kur hapi shkollën shqipe e deri me sot ku edhe punon është njeri prej sukseseve të rralla dhe të veęanta te autorit. Po e përmendem këtë fakt sepse puna e drejtpëdrejt e tij e ndihmoi që të integrohet dhe shumë më shpejt qëndroi në këmbet e veta dhe pastaj rifilloi krijimin e angazhuar të cilin e mendon edhe sot si mjet të fuqishëm për t´i shërbyer mirëqenjës njerëzore e në radh të parë asaj kombëtare e atdhetare. Poetit i ndodh ashtu si u ka ndodhur pjesës më të ndritshme të kulturës botërore,. Pra qindra shkrimtarë në botë janë të dëtyruar ta lënë shtëpinë vendlindjen dhe atdheun dhe kjo ka ndodhur në secilin shekull. Ndalimi i atdheut, mohimi, ndjekja, përsikutimi do të lënë plagë që lënë edhe plagë e vrragë të pasheueshem. Këto dëmtuan dhe e bënë të mundimshme të poetit. I ndjen thellë peripetit, vuajtjet e sfidat nëpër të cilat kaloi vet, hiç më pak e as më shumë se përsonazhi kolektiv i vet popullit shqiptarë.

Ligjërimi poetik përms përshkrimit të tabllove, skenave, nxjerrin në pah mesazhin që poeti e përcjellë tek bashkëbiseduesi, e në këtë rast, lexuesi. Nuk frenon të ngre zërin edhe ndaj dukurive të shëmtuar kur shfaqen në shoqërinë tonë aktuale, e që nuk paragjykon fare; por nxjerrë mllefin përsonal, në formë rrëfyese. Poeti Rudari, del në një mënyrë, nga subjektiviteti, gjithnjë për të evoluar mirësinë, dashurinë, harmoninë, humanen, elemente që i përshkojnë vizualitetit të imazhit poetik. Prandaj, kujtoj, që poeti Rudari, ka krijuar një varshmëri relacionesh me pasionatët e fjalës së bukur artistike, me vargjet e tij të prajshme, të kapshme e komunikative… Kështu, arrinë të ngreh ura afrie , përkunder se disa analist letrearë, e njohin si „zë i fuçishëm i mospajtimit“! Mjetet artistike, figurat stiistike janë përdorur dhe kombinuar dhe i hasim shumë natyrshëm. Aty hasim simbolin, metaforen, krahasimin, hipërbolëen, litotën, e shumë figura tjera. I rëndësishëm dhe i rral është stili dhe qendrimi krijues ku disciplinohet, ndjenja, mendimi, dhe vargu. Poeti ka shfrytëzuar përvojen e tij krijuese dhe më mjeshtri i qaset edhe vargut të lirë i cili fuqizohet më ritëm e rimë të brendshme, por edhe formt klasike ku shquhet sidomos fuqishëm realzimi i sonetit i cili do saktësi vargu dhe rimë të përsosur.

Tematika e krijimtarisë së Nazmiut, është mjaft e larmishme, siç edhe e gjejmë në krijimtarinë e tij të mëhershme. Por, këtu në vellimin poetike “Ah kjo jetë”, shpërfaqen përsiatjet e poetit labirintheve jetësore, mbase nuk i bëjnë shumë përshtypje as dritat ngjyrë ylberta të metropoleve perëndimore. Brumosja e skalitja rinore e poetit, lënë gjurmë të pashlyera në brendësinë e tij, që shoqërojnë apo i barti mbi kurrizin e vet autori në fjalë. Për më tepër, kujtoj se është një vepër që sa të fillosh ta lexosh zgjon këshërin pastaj të bart varg pas vargu e poezi paspoezie sepse në esencë ajo i shërben plotësisht dashurisë. Pra aty dominon dashuria dhe të gjitha llojet e dashurisë.

Paraprinë dashuria për atdheun 
Dashuria për lirinë
Dashuria për gjuhën, dien,
Dashuria familjare: 
Dashuria për partnerin 
dashuria për të afërmit të ngushtë, dashuri për babain, dashuri për nënën 
dhe dashuria për miq, dashuria për vendlidnjën, dashuria për jetën, dashuria për dien, dashuria për poezinë etj. 

Po për këtë që u tha e për ate që do të thuhet më vonë për këtë libër se jam i bindur se do të zgjoj interesimin edhe të lrtëikës sikur që po bënë tek lexuesi libri “ Ah kjo jetë” do ta bëjë jetën e vet të në duart e të gjithëve atyre që jo vetëm e krijojnë poezinë por edhe që duan peozimë e bukur e artistike.

Edhe një fakt e has njeriu tek ky libër. Nuk është dhunuar më kapituj e nënkapituj për të fituar në volum. Ky libër rrjedh si një lum i madh qetë në sipërfaqe por ajo qetësi kur të merr më nuk mund të dalesh aq leht dhe pa i rënë deri në fund.
Autorit, pra poetit Nazmi Rudari i urojmë edhe shumë suksese në fushën e krijimtarisë artistike e letrare…!

Koblenz, 28. 05. 2016

Mittwoch, 25. Mai 2016

Korb i bardhë

„Kur të vdes lerni vajtoret të më vajtojnë se unë kaherë kam vdekur.“

Nga Nazmi Rudari

Kurrë nuk kisha besuar atëherë kur kisha marrur për herë të parë librin e parë të poezive të poetit që nuk e dija së ku jetonte, por që e dija së nuk jetonte më në Kosovë, por që e dija së ishte i padëshirueshëm për regjimin, dhe së librin e tij e lexoja krejtësisht fshehur, pothuajse në të njëjtin tension sikur kur i kisha lexuar tregimet e para të Afem Demaqit disa javë para romanit „Gjarpijt e gjakut“ Pra kishte hyrë ajo përmbledhje e vogël poezish në radhën e librave të ndaluar që bartej vetëm dorë pas dore e sidomos puna ishte keqësuar shumë pas një deklarate që kishte dhënë shkrimtari diku jasht nese nuk gabohem në Romë, një gazete italjane, por edhe në disa vende tjera të Evropës ku në artikujt që mund t´i numëroje në gishta që shkruheshin kundër Jugosllavisë atëherë e cila me propogande e saj të fortë kishte arritur t´i mbushi mendjen, jo pak shteteve së ajo ishte shteti ideal, dhe i së ardhmës së njerëzimit, dhe ja pra këtë ikon po dilka e „po e prishka“, ja një armik i saj një shqiptar i „ikur qellimisht“ për të propoganduar kundër saj...E kisha lexuar pothuajse çdo ditë atë përmbledhje dhe t´ju them të drejtën edhe pse e hollë prej librave më të hollë, që kisha lexuar ndonjëherë, pos titullin i cili diçka me grishte poezia e librit“ Një fyell nder male“, nuk ishte e zoja të më mirrte me vete dhe unë si për qudi e lexoja edhe një herë nga frika mos ishte faji tek unë, tek qëndrimi im inferior e jo tek pëmbajtja dhe vlera e poezisë...Kisha dëshirë të më pëlqente kjo poezi e cila ishte shkruar vetëm dy vite pas lindjës sime, pra në njëfarë mënyre ishim moshatar me te, dhe e kisha mik edhe kohe, edhe ideje, edhe dëshire, pra doja ajo të linte mbresa të fuqishme, sikur që kishte lënë Hamleti i Shekspirit, Komedia hyjnore e Dantes, Dekameroni i Bokaqës, poezia e Lazgushit dhe e Nolit, e Mjedes e sidomos poezia e Fishtës. e shumë e shumë libra që i kisha lexuar më vemendje e dashuri, por jo ky libër, me këtë tufë poezish, më mabnin jasht, në sipërfaqe dhe as nuk futeshin në shpirtin tim, e as lejonin të zhytesha në to...Një ndjenjë të këtillë e kisha pasur kur botova librin „Helm e Gjak“. Në fakt nuk kisha dëshirë që asnjë lexues të mos njihej kështu kur të lexonte poezitë e mia.

Ta lë për njëherë tjetër thash, por kjo ndodhi gjithnjë e gjithëmonë, derisa hasa librin e dytë të Martinit e ai ishte „Kënga e vërrinit“që ishte botuar kur unë i kisha vetëm tre vjet. Ky libër disi më mbështolli shumë më ngrohët dhe ishte më afër më mua si i ri. Por lidhja ime me Martinin që nuk e kisha parë kurrë do të jetë e fortë. Për qudi të zotit, do t´i kem librat e tij në dorë, papritmas dhe pak ditë pas botimit, të gjitha. Por libri që mua më bindi së Martini ishte një artist i madh, dhe i rrall në letërsinë jo vetëm shqiptare, do të jetë libri i prozës „Shkundullima“ të cilin e kisha marr dhuratë bashk me librin tjetër të Martinit romanin „Rrathët.“ Këta dy libra ishin dhurata më e mirë që më kishte dhënë dikush pas vitit 1981. Pra ishin vitet që më kishin qitur përpara dhe shpesh e harroje edhe nënën që të ka lindur, por edhe babanë që të ka rritur. Prandaj thënë sinqerisht e isha lënë e qitur Martinin, edhe pse e dija së ai në Itali, më Ernest Koliqin("Shejzat" e te cilit i lexoja herë pas herë) e në Gjermani me ndonjë tjetër, kurrësesi nuk do të parnonin të heshtnin para dhunës dhe padrejtësisë që i bëhej popullit shqiptar e liridashës, por të robruar e të përdhunuar rëndë e gjatë të Kosovës. Dhe poezia e parë që hapa tashti dhe po e lexoi kur po shkruaj kujtimet përball melankolisë dhe dhëmbjës e mallit të fortë ka një optimoizëm dhe dashuri mospërfillse. Pra kjo:
“Elegji e Parë” ofron dëshirën dhe amanetin e poetit që të kryhet cerimonia në mënyrë tradizionale,dhe të mos u ndalohet të qajnë e vajtojnë të vdekurin së do t´ishte paradoksale, sikur e kanë vajtuar e qajtur më vjet si mërgimtarin e ndjekur nga atdhue i tij që rrugën e kthimit ia mbylli dhuna…

Ku kam me qenë i këputun
nga mundi i vjetve të rrëpita sa ai shkamb, 
mos të vijë keq ty, Taze, për mue 
të shtrimë mbi drrasat e vdekjes, 
kingj i gatuem për flije.
Leni plakat të qajnë mbi mue at ditë 
për njerzit e vet, vdekë qysh kur.

E shihni pra, është e njëjëta kërkesë. Poeti nuk i frikohet vdekjës. Nuk përton as të vdes, por nuk e dëmton, as vajtimi, as kuja, një pse janë pjesë e traditës dhe ky nuk i ka ikur asaj asnjëherë. Dy pse ky vaj ka mundur të bëhet atij në cilendo ditë dhe në cilendo kremte së ka qenë i varrosur së gjalli. Pra po kthehet në varr, për të jetuar. Se kaherë së gjalli ka qenë i vdekur. Le të vajtohen gjithë të vdekurit që jetojnë se se paku edhe në vaj jetojnë, ata, si duhet dhe më mirë se shumë të gjallë. Edhe vajtimi ka shumë shtresime dhe vajtoret e kanë, pos shkak, të vdekurin se ato qajnë jo të vdekurin sa të dashurit e vet të vdekur…

Edhe një amanet, moj grue:
kur vdiq im atë, premë dy qe
me ngimun të unshmit e thneglat e lamit 
me grimca buke.
Por unë do të vdes mes njerzve gjithmonë
të ngishëm,
prandej ndër drekët e mija qitni 
vetëm kafe të idhta.

Dhe ky është kontrasti edhe i jetës edhe i vdekjës. Materialisht mirë, fizikisht mirë, por shpirtrisht "pelim", zi, katran, prandaj kafe të idhëta. Nese dikush është në gjendje të gjejë fillimin e kujtimit që gjallëron të vdekurit. Kurse pala tjetër e uritur e varfër, por nuk ka varfëri shpirtërore, prandaj atayre nuk u duhet meditimi, por pasja dhe tejkalimi i zgripsit egzistencial…
Kanë ndërruar kohët dhe tradita duhe poashtu të evolojë. Më nuk është nevojë egzstenciale as sociale në atdheun e poetit buka. Prandaj nuk ka, pse mundohet askush nga familja, të kthej drekë së njerëzit tashmë janë të ngopur, e jo të uritur, si për kohën e të jatit, prandaj atyre duhet t´u qiten, vetëm kafe të idhta.... qe të kenë kohë të meditojnë…

Nuk e kisha besuar atëherë së pikërisht, unë vetë do të marr rrugën edhe më të ndezur të Martinit, nuk e kisha besuar atëherë së amanetet e Martinit mund të ishin edhe të mijat, dhe së edhe poezia e tij elegjia e parë, do të ngerthente dëshirën që kur të vdes“ lerni vajtort t´më vajtojnë së unë kaherë kam vdekur , së njeriut në secilën ndarje i vdes diçka nga qenja e mërgimtari secilën ditë ka mos asgjë kujtimin për ndarjën dhe vdes në këmbë...

Nuk e kam ditur atëherë dhe nuk e kisha besuar së do të shetisë vjetë të tëra rrugët e Visbadenit ku kishte shetitr Martini ynë të cilin nuk e pash kurrë, por kisha dashur sikur të kisha mundësi ta shihja...Por, jo kurrë, unë e ai do të takohem vetëm më vaprat e lëna...Unë e di se kam shumëçka të përbashkët më Martin Camajan. Dhe mua më ka ndodh kjo në jetë. Asnjë shkrimtar që mua më ka ra në dorë si fëmijë, nuk është e mundur të mos kemi shumëçka të përbashkë. Unë them se Martini ishte një prej krijuesve që ishte lënë anash jo për frikën politike, po më shumë për shkak se ai do të mirrte vendin, që i takon, meritor në letërsinë shqiptare, dhe unë nuk frikohem të them publikisht se ai, ishte një prej poetve më të rëndsishëm të shekullit që kaloi, mbase edhe më i rëndësishmi. E Kjo ishte edhe mbetet një e përbashkët e imja më këtë krijues. E dyta është lindja dhe edukimi, në malin verior shqiptar të Kosovës dhe kjo ndodh, saktësisht me mua dhe jam i lumtur, po aq sa ai, sepse heret si fëmijë jam i lodhur më traditën e cila në malësinë shqiptare, ajo, se pari vie me gojë si janë , këngë, përralla , legjenda , ritet, mitet dhe thëniet e barinjve malore, mes të cilëve Martini, por edhe unë, kemi kaluar rininë. Kjo besoj, unë, është një pasuri, një thesar, qe ndikon në imagjinatën, edukimin shpirtërore e mental të të riut dhe fëmijës duke i dhuraur gjërat elementare jetësore që nejriut i duhën gjithë jetën...

Për mrekulli të zotit, për çka nuk kisha besuar kurrë, kur kisha lexuar librin e tij, të parë dhe e kisha lexuar si nxënës i shollës së mesme, e as kur mora, disa libra, që ai, m´i kishte dërguar prej Mynihut ose për të sqaruar më mirë unë librat i mora nga një mike e imja e cila kishte aso kohe respekt të veçntë për mua, dhe unë i lexova më vëndje, por jo nuk kisha besuar se pak vite më vonë, unë, do të marr rugën pikërisht për Gjermani, dhe atje, do të jetojë e krijoj më shumë se 20 vite. Në motive të poezisë, ndryshojmë, sepse ai temë kryesore e ka vetminë kurse unë e kam temë kryesore dashurinë...Edhe ai edhe unë, por sidomos unë jam i lidhur shumë më portretin e dashurisë, e se dashurës sime, e cila çëllimisht emërohet, dhe në poezi merr emra të ndryshëm. Në qendër te jetës, tek të dy këta krijues, sikur bredh dhe bënë kerdi vetmia. Edhe paraqitja e përpjekjeve, për të komunikuar, që ipen si deshtim të Martini, tek unë paraqiten edhe si revoltë, dhe kjo nuk ndryshon qellimin, e as mundësinë e realizimit artistik. Ne të dy unet poetike është i theksuar dëshmimi egzestencial. Pra motivet shtrohen me lehtësi dhe nuk mungojnë, as figurat e fuqishme prej krahasimi e deri tek Metafora. Forma dhe përmbajtja saktësisht iu kanë nënshtruar qellimit dhe ama asnjë fjalë nuk i lihet stihisë e as rastësisë.

Në popull dhe në besimin e tij, Korbi është i zi, se është i mallkaur, kurse korbi i bardh është një qenje e cila i ka shpëtuar mallkimit me punë, me shpirt, me gjendje fizike dhe shpirtërore dhe këtë figurë e kisha përdorur si i ri si metaforë, por kurrë nuk e di e kam marrur drejtpërdrejt prej Martini apo e kam hasur edhe diku pos mitologjisë gojore, të cilën nëna ime e shpjegonte, si korb shekullor i cili jeton më gjatë, dhe më shërbimin që i bë të mirës, e fiton shenjnën, se më nuk është metaforë, as simbol i së keqës, si korbi i Allen Poes. Ka të ngjarë qe dytë e kemi hetuar dhe trashiguar, nga miti dhe legjenda popullore të cilën e sqarova më lart.

Por në jetën e vetmisë së madhe njeriu është në gjendje të komunikoj edhe më vdekjën edhe më të vdekurit dhe prandaj përputhet shumë kjo jetë më të varrosurin për së gjalli sepse është njeriu de faktori edhe i kushtëzuar drejtpërdrejt, nga rethanat për të cilat askush nuk është fajtor, se askush nuk mund t´ia siell as vendlindjen e as shtëpinë e as atdheun me veti, por edhe ngurrimi për t´i takuar me përplotmëri atdheut të dytë shkakton gjendje shumë të kufizuar dhe të mbyllur në Metastazë.

Por ne kemi edhe shumë gjëra të ndryshme dhe origjinale. Edhe ritmi edhe qendrimi edhe mjetet e realizimit, edhe stili, por edhe përmbajtja na veçojnë prej nejri tjetrit. Edhe pse Camaj jeton mbi 50 vite jasht atdheut, ai vërtet është"korb i bardh". Është tepër paqësor. Për çka unë nuk mund të mburrem. Jam i lumtur që pata kontakt si fëmijë më këtë krijues dhe mburrëm më punën e tij, por pikëllohem shumë kur mendoj se ai pikërisht ai sikur edhe unë vet u takon pendave që pjesën më të madhe të jetës e krijimit e deshtën dhe e mbajtën të varrosur për së gjalli,

Samstag, 23. April 2016

Portreti i një mërgimtari - Rrustem Seferi

Rrustem Xhemajl Seferi
Njeriu i dashuruar në vlerat e kulturës 
dhe traditave shqiptare

          Rrustem Xhemajl Seferi është njëri nga pinjollet e familjës së Sefer Kleçkës, bashkëluftetarit dhe krahut të djathtë të Idriz Seferit e Isa Boletinit. Është njeriu i dashuruar në vlerat dhe traditat kulturore, shpirtërore e kombëtare. Është veprimtari i paludhur i diasporës dhe mërgimtari që flen dhe zgjohet me mendjen të atdheu.

         Si shumë familje shqiptare të Kosovë qe ishin tënjohura për kontributin e vleshëm qe kishin dhën gjatë historisë për çështjen kombëtare, e till ishte edhe familja e njohur Seferi, familja e atdhetarit Sefer Neziri (i njohur në popull si Sefer Kleçka). Kjo familje mbikqyrej nga organet e pushtetit komunist jugosllav, si familje armike që kurr nuk ishte pajtuar me të këqijat e komunizmit. Pushteti jo vetem qe e mbikqyrte familen Seferi, por ata ishin të përjashtuar nga e drejta e punësimit në ndëmarrjet shoqërore të asaj kohe.

        Personazhi i këtij shkrimi, Rrustem Seferi, kishte shumë ëndrra. Ndër të tera, ai ëndrronte për të studiuar historinë e lavdishme të popullit të tij, gjuhën e letësnine shqipe ose drejtësinë, por për shkak të gjendjes ekonomike dhe vështirësive të krijuara nga pushteti, e kishte të pamundur. Përkundër faktit se dëshirat e tij ishin krejt tjera dhe synimet shumë më të mdhaja, ai pas kryerjës së arsimit fillor u regjistrua në medrese. Pavarësisht se e kreu medresenë dhe punoj në disa vende si praktikant në mujat e ramazanit, atij ju pamundësua qe të bëhej imam. Kjo ishte arsyeja që ai vendosi që të vetpunësohej, duke hapur kësisoj një kisokë për shitjen e gazetave përballë minierës në Golesh, por edhe aty nuk e lën rehat. Akuzohet se qëllimisht nuk e ka qitur flamurin më 29 Nëntor. Pas akuzave të bëra, Rrustemi detyrohet për të marrur mëpastaj rrugën e kurbetit.

         Në vitin 1987,  Rrustem Seferi emigron në Norvegji. Atje angazhohet në veprimtari të ndryshme dhe merr pjesë në demostratat e athershme të cilat organizoheshin nga mërgata të cilat kishin për qëllim ta njoftonin opinionin ndërkombëtarë për padrejtësitë që iu bëheshin shqiptarëve të Kosovës nga shteti serbojugosllav. Sëkendejmi, në vitin 1999 angazhohet në reformimin e Qendrës Ismaike Kulturore  Shqiptareve që vepronte në Norvegji, duke hequr nga dokumentet dhe vula e kësaj Qendre gjyëmhenën dhe duke vendosur në vend të saj shqiponjën dykrenare. Njëherit Rrustemi e përkrah edhe veprintarinë kulturore e atdhetare të Shoqatës “Rilindja” që vepronte në kuader të QIKSH-së. Po ashtu, në atë kohë, Rrustem Seferi jep kontribut të vleshëm edhe për fondin e tre përqindëshit dhe në aksionin “Familja ndihmon familjën”. Gjithashtu Rrustemi fillon të bashkëpunoj edhe me Radio Tiranën, gjegjësishtë me gazetaren e departamentit për shqiptarët jasht atdhut, me z. Suzana Zurakja. Kurse në vitin 2015 e bën në projekt për themelimin e Shtëpisë së Mërgatës në Kosovë, të cilin ia dorzon zyrtarisht zëvëndësministrit të diasporës, z. Sahit Krasniqi.

         Veç angazhimeve tjera, Rrustem Seferi e jep një kontribut shumë të madh edhe në Radio “Zëri i Arbërit”. Ai bashkë me kryeredaktorin e kësaj radio z. Imri Trena e moderojnë emisionin shumë të qëlluar dhe të dëgjuar “Me thesaret e odave shqiptare”. Njëkohësisht është anëtarë i Këshillit Pajtues të Diasporës, duke ndjekur kësisoj rrugën e paraardhësve të tij Seferr dhe Halil Kleçka të cilët janë të njohur për punën e madhe që e kanë bërë në pajtimin e qindar familjeve të hasmuara shqiptare.

         Rrustem Seferi ështe edhe lexues i pasinonuar. Ai i reciton me dashuri vargjet nga Lahuta e Malcisë së Gjergj Fishtës. Mbledh me pasion dhe tregon më përkushtim anekdotat e tregimet popullore. Është i dashuruar në bardhësinë e plisit dhe në vlerat e kulturës dhe tradiave shqiptare.

H. Muhaxheri

Sonntag, 21. Februar 2016

Kremtim dinjitoz i 8-vjetorit të pavarësisë së Kosovës


Nga Shoqata Kulturore e Sportive "Selina" në Austri

KËNGË E VALLE DERI NË MESNATË !

Më 20 shkurt në Attnang Puchheim të Austrine, në organizim të Shoqatës Shqiptare Kulturore e Sportive "Selina" u kremtua denjësisht 8-vjetori i pavarësisë së Kosovës. Kishin ardhur për të kremtuar së bashku bashkatdhetarë nga të gjitha republikat e Austrisë, nga Gjermaina dhe vende tjera europiane. Të gjithë ishin të lumtur dhe krenar, sepse shenonin përvjetorin e shtetit të dyte shqiptar.

Pjesmarrës në ketë manifestim ishin edhe pëfaqësuesit dhe veprimtaret e shoqatave tjera simotra qe vepronjnë në Austri. si nga Shoqoata "Beslidhja Shqiptare, Shoqata "Iliria" e Vöcklamarkut, Shoqata !Aleksander Mojsiu" e Salzburgut, Shoqata "Dardania" e Linzit, Shoqata "28 Nëntori" e Kirchdorfit, Shoqata Bashkimi" e Gmundenit, Shoqata "Mërgimi" e Steyerit etj.


Manifestimin e kishin nderuar me pjesmarrjen e tyre edhe deputeti shqiptar i Asamblesë komunale te Gmundenit dhe kryetari i komisionit për ekonomi dhe turizëm, z. Lulëzim Fejzullahu; veprimtaret Miftar Zagragja, Imer Aliu, Mehdi Prushi etj., dhe poetet Izri Rexha, Haxhi Muhaxheri e Haxhi Morina.

Manifestimi filloj me intonimin e himnit kombëtarë, kurse të pranishmit me një fjalë rasti i pëshendeti letrari Haxhi Muhaxheri. Ndërsa kryetari z. Fehmi Spahiu, në emer Shoqatës "Selina" vlerësoj me mirënjohje kontributin e disa veprimtarëve që para disa vitesh janë ndarë nga jeta. Kësisoj me mirënohje postmortum u nderua ish vepritmtari dhe kryetari i Shoqatës "Beslidhja shqiptare" z. Jup Ukshini dhe babë e bir, ish anëtarë të po kësaj shoqate, Zeqirja dhe Rinor Aliji. Mëpastaj me mirënjohje speciale për veprimtarinë e tij jetësore ne të mirë të kulturës dhe çështjës kombëtare u vlersua veprimtari, rapsodi dhe krijuesi Agim Gashi. Po ashtu, me një mirënjohje speciale për punën e sukseshme shumëvjeçare u vlerësua kësaj radhe edhe Radio "Zëri i Arbërit dhe kryeredaktori i saj z. Imri Trena.


Për kënaqësinë e të pranishmive në ketë manifestim, kësaj radhe kënduan Kumrije Mustafa, Mimoza Nela, Besim Krasniqi dhe Doruntina Ibishi. Kurse për muzikën u përkujdes Bekim Çakaj. Atmosfera festime me këngë e valle vazhdoj deri në mesnatë.

/ h. m./